Czołg M13/40 był produkowany w latach 1940-43 i stanowił zmodernizowaną wersję pojazdu M11/39. Wspólną częścią obu było zawieszenie, a różnica między nimi polegała na zmianie wieży z jednoosobowej na dwuosobową i zwiększeniu grubości pancerza z 6 do 42 mm.

Ostatnia modyfikacja włoskich czołgów typu „M” polegała na wzmocnieniu pancerza, który był w całości nitowany i pogrubiony w pewnych miejscach. Bojowe użycie tych wozów przypadło na rok 1942 i nie było udane.

W czasie walk w Afryce Północnej w 1940 roku wojska Królestwa Włoskiego cierpiały na notoryczny brak wartościowego uzbrojenia przeciwpancernego. Nie oznaczało to jednak, że Włosi nie posiadali dobrych dział. Problemem była ich nikła ilość oraz bardzo mocne opancerzenie czołgów brytyjskich.

Grumman F6F Hellcat zasłynął z tego, iż pozbawił panowania nad Pacyfikiem swojego „rywala”, Mitsubishi Zero. Potwierdzają to zwłaszcza statystyki – Hellcaty zestrzeliły 5156 japońskich samolotów

Horten Ho 229 był pierwszym samolotem o kształcie „latającego skrzydła”, wykonanym według technologii stealth (czyli utrudnionego wykrywania) i wyposażonym w dwa silniki odrzutowe

Walki w Afryce Północnej w czasie II wojny światowej były ze względu na tropikalny klimat i duże odległości od baz wypadowych wyjątkowo uciążliwe dla czołgów. Aby temu zaradzić, należało tworzyć odpowiednie punkty napraw.

Samochody Sumida M2953 zostały wprowadzone do służby w 1928 roku i okazały się bardzo przydatne Japończykom podczas walk z partyzantami w Mandżurii i Chinach.

Dosyć częstym widokiem na Dalekim Wschodzie podczas II wojny światowej byli japońscy oficerowie z mieczami. Były to miecze typu gunto, przypominające samurajskie katany.

Dwuosobowe tankietki Type 94 zostały zaprojektowane w 1932 roku zgodnie z ogólnoświatową modą na tankietki charakterystyczną dla pierwszej połowy lat 30-tych.

Sowieckie czołgi BT (BT-2, BT-5, BT-7) wyróżniały się dużą szybkością. W efekcie były one bardzo mobilne, a do tego posiadały znaczny zasięg.