Niemcy wielokrotnie zgłaszały konkretne żądania ustępstw ze strony Polski. Podporządkowanie się oczekiwaniom III Rzeszy byłoby jednak równoznaczne z częściową utratą suwerenności. Dlatego też polskie władze postanowiły żądania odrzucić.

Eksperymenty z zamrażaniem prowadzono w Dachau od sierpnia 1942 roku do mniej więcej maja 1943 roku, głównie na użytek niemieckich sił powietrznych. Sprawdzano, jak przywracać zdrowie ludziom poważnie wychłodzonym lub zmarzniętym.

Wartość niemieckiej marki spadała każdego dnia, osiągając u szczytu astronomiczny przelicznik – za jednego amerykańskiego dolara płacono ponad 4 biliony marek!

W najprostszym ujęciu pakt antykominternowski był przymierzem państw przeciwnych komunizmowi i rozszerzaniu światowej rewolucji komunistycznej. To jednak mocno uproszczona definicja.

Idea „Małej Ententy” miała stanowić zabezpieczenie dla mniejszych państw Europy Środkowej. Była także szczególnym wymiarem wpływów Francji w tej części Europy oraz dobrych relacji łączących ją z wybranymi krajami regionu.

Z perspektywy czasu mówić możemy o dwudziestu latach trudnego sąsiedztwa, choć w latach 1918-1939 notowano także krótki okres zbliżenia i współpracy. Paradoksalnie czas odwilży był związany z dojściem do władzy nazistów.

Dwanaście oddzielnych procesów w późniejszych postępowaniach prawnych, zwanych też „procesami drugiego stopnia”, zaczęło się 25 października 1946 roku. Trwały one aż do wydania orzeczenia w ostatniej sprawie w kwietniu 1949 roku.

Podpisanie układu z Locarno może być uznane za jeden z kluczowych momentów dwudziestolecia międzywojennego. W praktyce jednak okazał się bezużyteczny. Miał zagwarantować Europie pokój, zagwarantował jedynie spokojny sen Francuzów.