Amerykański okręt podwodny USS „Redfish” zasłynął w grudniu 1944 r. swoimi atakami na japońskie lotniskowce. W ich wyniku w ciągu zaledwie kilku dni „Redfish” zatopił nowy lotniskowiec „Unryu” oraz – wespół z okrętem podwodny USS „Sea Devil” – wyłączył z udziału w wojnie lotniskowiec „Junyo”, weterana niejednej bitwy. Tak opisał to Samuel Eliot Morison w książce pt. „Zwycięstwo na Pacyfiku”:
„8 grudnia o godzinie 20.15 Redfish (komandor l.D. McGregor) na zachód od Kiusiu zaczął śledzić szybko zygzakujący cel, który do 9 grudnia, godziny 1.10 zidentyfikował jako okręt liniowy, lotniskowiec i 3 niszczyciele. O godzinie 1.34, po wykonaniu przez grupę szczęśliwego dla niego zwrotu w jego stronę, Redfish uzyskał 2 trafienia w 26.000-tonowy lotniskowiec Junyo. Był to lotniskowiec, którego samoloty zbombardowały Dutch Harbor w 1942 roku, uszkodził okręt liniowy South Dakota w bitwie koło wysp Santa Cruz i który przetrwał bitwę na Morzu Filipińskim. Został tak poważnie uszkodzony, że musiał być wycofany do końca wojny. Sea Devil, który operował w tej samej okolicy co Redfish, dostał też swój udział; on również wysłał swoją rybkę [torpedę] w Junyo. […]
[USS] Redfish rzeczywiście był ‘przy forsie’; 19 grudnia rozłupał kolejny lotniskowiec. Kierując się w stronę chińskiego wybrzeża, tuż na południe od Szanghaju dostrzegł japoński samolot patrolowy, który zrzucił bomby głębinowe tuż przy nim. Zakładając, że ten samolot osłaniał konwój od strony morza, komandor McGregor wyostrzył wschodni kurs i o godzinie 16.24 zobaczył maszty idącego na południe okrętu. Pięć minut później zidentyfikował go jako lotniskowiec. To był nowy, 17.500-tonowy Unryu, eskortowany przez 3 niszczyciele.
Grupa szła w stronę Redfisha, który o godzinie 16.35 wystrzelił wiązkę 4 torped. Jedna trafiła lotniskowiec w rufę, zatrzymując go w bezruchu, powodując 20-stopniowy przechył i wzniecając płomienie. Kiedy niszczyciele ubijały wodę rzucając na oślep bomby głębinowe, Redfish ponowie załadował swoje wyrzutnie torped i o godzinie 16.50 wystrzelił torpedę elektryczną, która trafiła tuż za wyspą lotniskowca. Nastąpiła eksplozja i uniósł się gęsty dym. O godzinie 16.59 dokładne obserwacje przez peryskop nie wykryły już okrętu; Unryu poszedł na dno. Jego eskorta omal nie pomściła utraty lotniskowca, ciężko wstrząsając Redfishem wiązkami bomb głębinowych, ale ocalał leżąc na dnie aż do zmroku.”
Bibliografia: Samuel Eliot Morison, „Zwycięstwo na Pacyfiku”.
Fotografia tytułowa: USS „Redfish” (SS-395), okręt podwodny typu Balao. Źródło: Wikimedia / US Navy, domena publiczna.
Marek Korczyk
